نویسنده وبلاگ مانستار در وبلاگش چنین می نویسد:

آزمایشگاه بخش عفونی - اچ آی وی –آزمایش رایگان.

همه جا روی پوسترها نوشته “آگاه باشیم ؛پیشگیری کنیم ؛ قضاوت نکنیم”

و همین آزمایشگاه مهد قضاوت است.مسئولین پذیرش خیره می شوند،طعنه می زنند،«کارتون چیه خانوما؟چی؟آزمایش بدین؟آزمایش ایدز؟؟هر دو تون؟؟»

نگاهشان سنگین است،همان نگاه همیشگی ِ ایرانی ” تو گناهکاری ، مگر اینکه خلافش ثابت شود”

اچ آی وی های مثبت می آیند و می روند .جو سنگین است از احساس گناه.نور خاکستری مهتابی ها هیچ جا را روشن نمی کند.

در آشپزخانه ی آزمایشگاه بخش عفونی موش پیدا شده! .با موش خیلی عادی تر از اچ آی وی مثبت ها برخورد می شود.

تضاد پوستر های روی دیوار با محیط بوی همان تضاد کهنه ی حرف و عمل را می دهد.سیالی سنگین حال تهوع ام را تشدید می کند.

اینجا ایران است.

احتمالاً شما نیز چنین برخوردهایی را در ایران دیده اید. در آزمایشگاه، در دانشگاه یا، چرا راه دور برویم، کنار خیابان ولی عصر.

من چند سئوال دارم:

1. به نظر شما تشابه قابل توجهی میان این رفتار و رفتار پلیس کنترل حجاب وجود ندارد؟

2. فکر می کنید چرا این رفتارها در جامعه اپیدمی می شود؟

3. «آیا به همین راحتی می شود یک فرهنگ چند هزار ساله را ظرف چند سال تا پاپاسی آخر باخت؟»*

* نقل قول از احمد شاملو، سخنرانی در جمع ایرانیان مقیم ایالات متحده آمریکا.

عكس مستطاب: مكان قبرستان ده شوي / تاريخ فروردين سنه يك‌هزار و سيصد و نوآوري و شكوفايي/

آي بزغاله ها با نمكن… آي با نمكن… از بعضي آدمها خيلي بانمكترن.

اطلاعيه: از اونجا كه در تعطيلات عيد مشغول بوس كردن بزغاله‌ها و كارهاي مشابه بودم كمي سرم شلوغ شده… به گيرنده‌هاي خود دست نزنيد، به پريز برق هم.