آقای لاریجانی روز سه شنبه 18 اسفند در صحن مجلس دولت آمریکا را “زبون”، “فرصت طلب”، “آدم کش”، “عربده کش” و “اوباش” توصیف کرد و واشنگتن را متهم کرد از “الفاظ رکیک” استفاده می کند.

لقمان را گفتند ادب از که آموختی؟ گفت از …

آقای کلهر ادامه داد: ” به معنای اسم ندا آقاسلطان توجه کنید. ترجمه اسمش به انگلیسی می‌شود فریاد آقای شاه. یعنی این مملکت با سابقه ۳۰ سال جمهوری به جایی نرسید و باید آقای رضا پهلوی برگردد.”

به گفته آقای کلهر “آنها” نمی دانستند که لفظ سلطان بارمعنایی خود را پس از دوره قاجاریه از دست داده و از آن تنها برای نامگذاری زن ها استفاده می شود.

او درباره کشته شدن خانم آقا سلطان گفت: ” ندا آقاسلطان دختر ساده ای بود و نمی دانست بعد از فیلمی که بازی می کند و در آن خودش را به مردن می زند در آمبولانس واقعاً کشته می‌شود. آن هم به دست همین آقای پزشک؛‌ فراری به انگلیس.”

چقدر وقاحت می شود در شکم یک خرس انبار کرد؟

نیما یوشیج — ری‌را

ری را… صدا می آید امشب
از پشت کاچ که بندآب
برق سیاه تابش تصویری از خراب
در چشم می کشاند
گویا کسی ست که می خواند…

Nima Yushij

اما صدای آدمی این نیست
با نظم هوش ربایی من
آوازهای آدمیان را شنیده ام
در گردش شبانی سنگین
ز اندوههای من سنگین تر
و
آوازهای آدمیان را یکسر
من دارم از بر.

یک شب درون قایق دلتنگ
خواندند آن چنان
که من هنوز هیبت دریا را
در خواب می بینم.

ری را… ری را…
دارد هوا که بخواند
در این شب سیا
-او نیست با خودش
او رفته با صدایش- اما
خواندن نمی تواند.

Elizabeth Alexander: Ars Poetry #100

Elizabeth Alexander

Poetry, I tell my students,
is idiosyncratic. Poetry

is where we are ourselves
(though Sterling Brown said

“Every ‘I’ is a dramatic ‘I’”),
digging in the clam flats

for the shell that snaps,
emptying the proverbial pocketbook.

Poetry is what you find
in the dirt in the corner,

overhear on the bus, God
in the details, the only way

to get from here to there.
Poetry (and now my voice is rising)

is not all love, love, love,
and I’m sorry the dog died.

Poetry (here I hear myself loudest)
is the human voice,

and are we not of interest to each other?

—update Feb 19th 2010—

Rives: Mockingbird

گوشه ای به دیوار تکیه می دهم. مطمُنم که الان ایران دوستانم در دانشگاه  دارند شعار می دهند. دلم طاقت نمی آورد. حوصله ی هیچ چیز را ندارم. تلخ شده ام و سرد. دختری که خودش را شبیه دلقک درست کرده و کلاه گیس فرفری صورتی به سر دارد از روبرویم رد می شود. اسمش را می پرسم. آوینیا. یونانی است. بهش می گویم اسمش خیلی خوش اهنگ است و دستش را می بوسم. می گویم باید بروم دیر شده. بغلم می کند و می گوید همیشه در قلبش جا دارم. کتم را بر می دارم و تا خانه قدم می زنم. به همه می گویم هنوز ناراحت پدر بزرگم هستم.

مجیدی استاد بازی گرفتن از آدمهای معمولی است. بارها  شنیده ام که بازیگرهای کودک را آزار روانی می دهد یا دروغ سر هم می کند که گریه کنند… با اینکه این کارش از ارزش هنری کار کم می کند‌ (بعضی ممکن است با این نظر موافق نباشند).

کسی می داند چرا در این دوران قحط الرجال که هیچ چیز در ایران به حد کمال نمی رسد یک گروه کارگردان در ایران رشد کرده اند و کار میکنند؟ کسی می داند چه چیز باعث رشد این گروه شده؟

نوشتن در وبلاگ٬ یک گفتگوی متقابل میان نویسنده و خوانندگان است فرایندی است دو طرفه. امیدوارم در این فرصت از شما زیاد بیاموزم.

مطالب قدیمی وبلاگ را کم کم حذف می کنم و به صورت یک یا چند فایل پی دی اف نگه می دارم و شاید حتی برای دسترس شما قرار دهم. از آنجا که می‌خواهم نوع دیگری از نوشتن را آغاز کنم شاید وجود آن نوشته ها چندان چیزی به مکالمه ما اضافه نکند.

در این پست حرفی از رمز و رازهای پیتزبورگ نزدم. این باشد برای نوشته ی فردا

در این ۱۸۶ روز چیزهای زیادی یاد گرفته‌ام و خیلی تغییر کرده ام. احساس می‌کنم بزرگتر، آرامتر و منطقی‌تر شده‌ام. تجربه‌ی زندگی در پرتقال بدون شک یکی از بزرگترین شانس‌هایی بوده که در زندگی داشته‌ام. زندگی در کشوری که هیچ اطلاعی از زبانش نداشته باشی خیلی جذاب و پر ماجراست. هر لحظه یک اتفاق جدید است…