خبرنامه امیر‌کبیر خبری در مورد اطلاعیه‌ی حراست دانشگاه همدان در مورد نحوه پوشش و رفتار دانشجویان آن دانشگاه منتشر کرده (لینک به خبر). تصویر این اطلاعیه رو در زیر ببینید:

دو سئوال:

• چه طور میشه یک نفر رو در نوع لباس پوشیدن که شخصی ترین انتخاب یک انسانه محدود کرد و ازش انتظار داشت آزاد و بدون درگیری فکری زندگی کنه (چه رسد به اینکه درس بخونه یا خدای ناکرده تحقیق کنه)؟
• چرا بعضی‌ها انقدر راحت چیزی رو که بهش اعتقاد دارند به حلق بقیه جامعه فرو می‌کنند؟

همه جور استادی توی زندگی دانشجوییم دیده بودم. استادهایی دیده بودم که چیزهایی که درس می دادن به اسم درس هیچ ربطی نداشت. استادهایی دیده بودم که امتحانهایی که می گرفتند به اسم درس و اون چیزهایی که درس می دادند هیچ ربطی نداشت و استادهایی دیده بودم که نمره هایی که می دادند هیچ ربطی به اون چیزهای دیگه نداشت.

این ترم یک استادی داشتیم که نمره های پایان ترمش رابطه خطی داشت با فاصله ی صندلی ما در کلاس درس با ایشون. آنها که جلوتر نشسته بودند نمره های بالاتری گرفتند و ما که عقبتر نشسته بودیم کمتر نمره گرفتیم و ردیف آخر همه افتادند.

شما به این می‌گین آموزش؟

من آمدم دانشکده و اینترنت قطع بود. وزیر مخابرات هم پهنای باند بیشتر از 128 Kb را برای کاربران خانگی ممنوع کرده است. فکر کنم الان بدانم چرا مردم ایرا را از مابقی دنیا قطع کرده اند.

اگر پست قبلی را خوانده باشید می دانید که امروز روز پانجیاست. روزی که در آن مردم دنیا با دیدن فیلم کنار هم جمع می شوند. تصمیم دارم از روز پانجیا گزارشی زنده و مستقیم برای کسانی که امکان دیدن فیلم ها را ندارند روی همین وبلاگ و از طریق توییتر منتشر کنم. راستی در توییتر می توانید مرا با شناسه ی windcatcher دنبال کنید. احتمالاً سرعت اینترنت منزل ما برای دیدن فیلم ها کفاف ندهد. ناچاراً با همکاری دانشکده محبوبم در محوطه زیبای دانشکده کارآفرینی فیلم خواهیم دید.

دو سال پیش جهانه نوجایم فیلم ساز سوری-آمریکایی در کنفرانس TED آرزو کرد تا مردم دنیا در یک روز خاص با دیدن فیلم گرد هم جمع شوند. (لینک به سخنرانی نوجایم در TED) این آرزوی او فردا برآورده خواهد شد. بیش از 150 میلیون نفر فردا ساعت 6 عصر به وقت گرینویچ (9:30 شب به وقت تهران) گرد هم می آیند تا 24 فیلم کوتاه را ظرف 4 ساعت تماشا کنند.

این یک جشنواره فیلم جهانی است. جشنواره ای که همه مردم دنیا می توانند در آن شرکت کنند. در 6 نقطه از جهان پرده های سینمای بزرگی برپا شده است و غیر از این در پارکها، سینماها و حتی حیات خلوت خانه ها همه می توانند یک شعبه از جشنواره پانجیا را دایر کنند و به اکران فیلم بپردازند. فیلم ها از طریق شبکه اینترنت به سادگی قابل دریافت است. می توانید از این صفحه لیست مکان های اکران را روی این نقشه گوگلی مشاهده کنید.

تا یک ساعت پیش در ایران هیچ جایی برای دیدن فیلمهای پانجیا وجود نداشت. تا الان هم که من دارم این را می نویسم فقط یکی اضافه شده که در زیرزمین خانه ما با استفاده از یک خط ADSL و یک تلوزیون برپا شده است که البته هنوز توی نقشه نیامده. در صورتی که تشریف میاورید هماهنگ بفرمایید.

وب سایت جشنواره روز پانجیا - مدخل ویکیپیدیا در مورد روز پانجیا

بالاترین مقام ارتش آمریکا دیروز گفت آمریکا در حال طرح ریزی «آلترناتیوهای حمله نظامی» برای متوقف کردن دخالت مشکوک و منفی ایران در عراق است.

مقاله ای از واشنگتن پست. بخوانید.

پست اول: ای بسوزه پدر این عاشقیت ها

شما چند بار عاشق کسی شده اید؟ چند بار در عشق شکست خورده اید؟ هر بار چه احساسی داشتید؟ هر بار به خودتان چه گفتید؟ تا به حال پیش آمده عاشق یک نفر بمانید و با اینکه او دیگر دوستتان ندارد؛ جواب تلفنتان را نمی دهد؛ و با سگ همسایه بهتر از شما برخورد می کند؛ چند ماه یا شاید چند سال هر از چند گاهی گوشی تلفن به دست شرح عاشقیّتتان را برایش داده باشید.

…از شما اصرار و از او انکار.

همه ما (به خصوص انسان های نر) به این در مبتلاییم و در صورتی که از نوعی نباشیم که مادر و عمه بزرگمان برایمان خواستگاری بروند چند باری طعم تلخ و شیرین عشق را چشیده ایم.

لحظه ی قبل از عاشق شدن یعنی درست قبل از آنکه بدانید دارید در سراشیبی عشق می افتید لحظه عجیبی است. در آن لحظه دقیقاً می دانیم که عاشق چه چیزی شده ایم ولی بعد کم کم فراموش می کنیم و این عشق تبدیل به احساس قوی و فراگیری می شود که دیگر در کنترل ما نیست. بعضی مان عاشق رو، بعضی عاشق تن می شویم و «گونه های جانوری روشن فکرتر» (که خودم را از این گونه می دانم) عاشق طرز فکر و فن بیان و علاقه ی مشترک به نمایشنامه های برشت می شویم.

پست دوم: کتاب هفته — انواع فکر ها نوشته دانیل دنت

آیا ما هیچ وقت می توانیم بفهمیم که در فکر یک نفر دیگر چه می گذرد؟ آیا یک زن می تواند تجربه مرد بودن را درک کند؟ آیا بچه ها در رحم مادر تجربیاتی دارند؟ یا در مورد سایر حیوانات؟ اسب ها در طول روز در مورد چه چیزهایی فکر می کنند؟ آیا عنکبوت ها فکر می کنند؟ یا اینکه این تارهای زیبا نتیجه چیزی مثل یک برنامه کامپیوتری است؟ چرا یک ربات پیشرفته نتواند هوشیار باشد؟ آیا ممکن است ربات ها روزی بتوانند احساس درد کنند یا مثل ما آدم ها نگران آینده شان باشند؟

دِنِت (Dennett) کتاب را با این سئوال ها شروع می کند.

دنت معتقد است فکر انسان بخشی از طبیعت اوست. یعنی یکی از چیزهایی است که در طول سالها مادر طبیعت (یا همان فرایند انتخاب طبیعی) در وجود ما کاشته است. دنت تاریخچه تکامل گونه ها را از میلیاردها سال قبل بررسی می کند و توضیح می دهد این فرایند چه طور باعث تولید چیزی مثل فکر انسان شده است. او از گیاهان شروع می کند و کاملاً توضیح می دهد چرا یک گیاه به شبکه عصبی نیاز ندارد و چه طور شبکه های اعصاب مرکزی پیش نیاز ایجاد تفکر شده اند. او تفکّر پیچیده انسانی را با توجه به زبان توضیح می دهد و در نهایت آینده را تشریح می کند که ماشین ها هم در آن می توانند فکر کنند.

دانیل دنت در ویکیپیدیا - انواع فکرها در کتابفروشی آمازون - صفحه کتاب در google books - سخنرانیهای دنت در TED

پست سوم: عشق چیست؟

در جامعه انسانی زوجیت یک به یکی معمول و مرسوم است و طبیعی است که هر فرد به دنبال یافتن بهترین جفت ممکن باشد. در اینجاست انتخاب طبیعی (همان مادر طبیعت) وظیفه خود را به بهترین نحو انجام می دهد و عشق را وارد بازی می کند. مردها عاشق لب های سرخ، سینه های بزرگ و کمرهای باریک می شوند که نشانه های سلامت ژنتیک در جنس زن است و زن ها عاشق پول، دارایی، هیکل و قیافه و یا تن صدای کلفت مرد می شوند که همه نشانه هایی از آن است که این مرد اولاً ژن های مناسبی در اختیارشان می گذارد و دوماً پدر خوبی برای بچه هایی است که از آن ژن ها تولید می شوند.

آنچه خواندید به نظرتان تحقیر آمیز آمد؟ فکر می کنید در عشق شیرین و فرهاد چیزی آسمانی خوابیده است؟ شاید احساس کنید بهتان توهین شده است ولی با پیشرفت علم می دانیم که آنچه خوانده اید حقیقت محض است. ما همینقدر ساده فکر می کنیم و همینقدر ساده عاشق می شویم. نگاه شما به صورت نامزد، همسر و یا دوست دخترتان خیلی با نگاه یک گربه به گربه همسایه فرقی نمی کند.هر دو موجوداتی زنده هستید و هر دو احساس دارید.

شاید هیچوقت نتوانیم بفهمیم گربه ها چگونه عاشق می شوند ولی از رفتارشان به سادگی می توان حدس زد که احساسات قوی ای در روابطشان وجود دارد. شاید یک روز بتوانیم یک مانیتور به مغز یک سگ وصل کنیم و واقعاً ببینیم او چطور فکر می کند. شاید یک روز این کار را با یک انسان هم کردیم. آن روز توانسته ایم هوشیاری را توضیح دهیم. سئوال بزرگ این است که آیا یک روز می توانیم جدا از ترکیبات شیمیایی سازنده بدنمان فکر کنیم یا عشق بورزیم؟ آیا فکر ما چیزی جدا از این ترکیبات و واکنش های شیمیایی است؟

سخنرانی هلن فیشر در TED (شیمی عشق)

و اما من از یک سال پیش یک کامپیوتر در خانه پدری برپا کردم و بعد از مدتی هم یک خط ADSL بهش اضافه کردم و هر از چند گاهی یک چیز کوچک جدید درباره کامپیوتر یاد پدر و مادرم دادم. مادر بیشتر علاقه نشان می داد و راحت تر هم یاد می گرفت. با اینکه دو، سه هفته طول کشید فرق فایل و فولدر را یاد بگیرد، بعد از چند ماه برای یکی از کلاسهایش با Access یک دیتابیس کوچک درست کرد و فک پایینم را چسباند به زمین. پدر ولی خیلی اهل تکنولوژی نبود و همیشه می گفت «باشد برای یک وقت دیگر» یا «الان من آماده نیستم». تا وقتی که چند سایت سیاسی خوب نشانش دادم و به تکنولوژی علاقه مند شد.

پدر اول وبلاگ ها را کشف کرد و بعد سایت های رادیویی و بعد چون همه سایت هایی که دوست داشت فیلتر شده بود ناچار شد مفهوم «فیلتر شکن» را یاد بگیرد. من هم از فرصت استفاده کردم و پروکسی سرور و DNS سرور و IP و اینجور چیزها را هم یادش دادم. بعد از آنجا که فیلتر شکن ها هم فیلتر می شدند RSS را یاد گرفت و یک حساب کاربری در Google Reader باز کرد و کم کم از ایمیل استفاده کرد.

کم کم مکالمات ما سر میز ناهار (هر چند هفته یکبار ما با هم غذا می خوریم) شکل تازه ای به خود گرفت: «ویروس چیه؟»؛ «آنتی ویروس چیه؟»؛ یا «دیدی ابراهیم نبوی تو سایتش از علی دایی معذرت خواهی کرد؟»… و البته مکالمه محبوب من که چنین بود: «این آرش کمانگیر کیه؟ -همون سعید امامیه تغییر قیافه داده!»

کامپیوتر یاد دادن به پدر و مادر یکی از لذت بخش ترین تجربه های این یک سال بود برای من. امکانات جالبی هم به دست آوردیم مثل مکالمه تصویری که با Skype یا چت کردن با Google Talk و ایمیل که وقتی از ایران بروم (امید است!) خیلی به درد خواهند خورد. شما هم امتحان کنید، پشیمان نخواهید شد.

گاه و بی گاه با انتقادهای اطرافیان در مورد رفتن از ایران مواجه می شوم و این کلیشه همیشگی که می گویند:

«اگر همه بروند پس چه کسی بماند و اینجا را بسازد؟»

کسی که این جمله را می گوید معمولاً قیافه حق به جانبی می گیرند و (به خصوص اگر میان سال و تحصیل کرده هم باشد و در ارگانی دولتی پست داشته باشد) ژستی می گیرد که یعنی شما قدر زحمات امثال ما را که مانده ایم و جنگیده ایم و اینجا را “ساخته ایم” نمی دانید. نمک خورده اید و نمک دان را دارید می زنید زمین و می شکنید.

این آدمهای حق به جانب در چند جای استدلالشان اشتباه می کنند:

اول آنکه میهن پرستی به این معنای «کهنه» نیست که باید ماند و یک مرز جغرافیای «قراردادی» را آباد کرد و با باقی دنیا کاری نداشت. ناسیونالیسم (یا همان میهن پرستی) راه حلی است که دولت های استعمارگر برای حفظ مستعمره های خود اختراع کردند و اگر کمی فکر کنید می بینید که کاملاً بی ریشه است. چه چیز باعث می شود مردمان اینطرف مرز ایرانی باشند و مردمان آنطرف ایرانی نباشند؟ مگر ما همه آدم نیستیم؟ مگر زمین گرد نیست؟

دوم آنکه، برای آباد کردن مملکت به تخصص نیاز است و نه به اصولگرا و اصلاح طلب. قحط الرجالی که آقای خاتمی شعارش را می داد امروز مثل سرطان ایران را در برگرفته. نگاهی گذرا به هر کدام از وزارت خانه ها، اداره ها و یا شرکت های خصوصی کافی است که آدم ببیند بهترین استعدادهای ایران دارند برای همیشه از اینجا می روند.

اگر دولت ایران فضای زندگی و نفس کشیدن را کمی آزادتر می کرد آمار بازگشت تحصیل کرده ها به ایران خیلی بالاتر می رفت. اگر دولت اجازه تاسیس دانشگاه های خصوصی را می داد و فضای آزادی به وجود می آورد ما می توانستیم از امکانات دنیای پیشرفته برای پیشرفت خودمان استفاده کنیم. افسوس که ایران به جای آنکه به فکر حفظ بهترین استعدادهایش باشد به فکر ساق پای دخترهای توی خیابان است.

و دست آخر اینکه، آقایان و خانم ها، هر کس مسئول زندگی خودش است!

——-

پی نوشت: با همه این حرفها من فکر می کنم باید میهن دوست (و نه میهن پرست) بود. باید عاشق فرهنگ و هنر و ادبیات ایران بود چرا که این تنها چیزی است که ما را به عنوان ایرانی تعریف می کند. باید دوست داشت ایرانی ها رشد کنند و جامعه ای توانا شوند چرا که هر ایرانی ذره ای است از هویت ملی ایرانیان. هویت ملی ایرانی با ارزش ترین چیزی است که ما داریم و باید آن را حفظ کنیم، به خصوص در این زمانه که هویت ملی ایرانی از هر سو مورد حمله است.

— اين متن قسمت اول از ترجمه ی مقاله ای به قلم J.L Bryan است با عنوان «تاریخ وارونه ایران و آمریکا» كه در سايت Lewrockwell منتشر شده بود. (لينك) به نظرم مطلب خیلی خوبی رسید و ترجمه اش کردم و در چند قسمت پست خواهد شد…

1953 هجري ميلادي معادل 1333 شمسي

آيزنهاور به عنوان رئيس جمهور آمريكا انتخاب مي‌شود. آمريكا كشوري است كه بيشتر درآمدش را از فروش نفت دو ايالت نفت‌خيزش، تگزاس و پنسيلوانيا به دست مي‌آورد. اين نفت توسط شركت نفتي ايران-آمريكا كه به ايران تعلق دارد استخراج مي‌شود.

آيزنهاور به وعده انتخاباتي‌اش عمل مي‌كند و پس از بررسي قرار‌دادهاي نفتي ميان ايران و آمريكا سعي مي‌كند سهم آمريكا را از نفت بيشتر كند. تا اين زمان 90 درصد درآمد‌هاي نفتي آمريكا به ايران مي‌رسيد. آيزنهاور سعي مي‌كند قرارداد جديدي كه بيشتر به نفع كشورش باشد تهيه شود.

در همين زمان نخست وزير ايران، مصدق از اين “حرص آمريكايي” برانگيخته مي‌شود و به جاي مذاكره با آيزنهاور مامورين سازمان اطلاعات ايران را براي تغيير نظام سياسي آمريكا بسيج مي‌كند. براي اين كار از عده‌اي از شرورترين كابوي‌هاي آمريكايي و هفت تیرکش های تگزاسی استفاده مي كند.

بمب‌هاي بسياري در واشنگتن كليسا‌ها و مراكز عمومي را منفجر مي‌كند و كتابچه‌هايي بين مردم پخش‌مي‌شود كه مي گويد آيزن‌هاور عضو حزب كمونيست آمريكاست. در اين دفترچه‌ها نوشته شده حزب كمونيست براي آنكهمردم را از “ترياك توده‌ها” (دين) برهاند اقدام به انفجار كليسا‌ها نموده است.

محبوبيت آيزنهاور به شدت در بين مردم كاهش مي‌يابد.

ايراني‌ها به ژنرال‌هاي آمريكايي رشوه مي دهد تا بر عليه آيزنهاور كودتا كنند. ايراني‌ها دوست دارند يك ديكتاتور ضد كمونيست در آمريكا حكومت كند. كسي كه هرگز به فكر ملي كردن صنعت نفت آمريكا نباشد. بعد از بررسي‌هاي فراوان، ايران سناتور جوزف مك‌كارتي را به عنوان شاه دست‌نشانده خود در آمريكا منصوب مي‌دارد 1953-1979 سلسله مك‌كارتي در آمريكا شاه جو مك‌كارتي با پنجه آهنين معروفش مدّت 26 سال در آمريكا حكومت مي كند. شاه جو مك‌كارتي در ابتدا نسبت به اطاعت از ايراني‌ها كمي نافرماني مي كند ولي كم‌كم موقعيت متزلزل خود و كمك‌هاي بي حد ايران را حكومت را براي او ممكن مي‌كند درك مي كند. ايراني‌ها براي رژيم مك‌كارتي سازمان اطلاعات و امنيت كشور (ساواك)‌ را راه اندازي مي‌كند.

صد‌ها و شايد هزاران “مضنونين به كمونيسم” در جامعه آمريكا ناپديد مي شوند. اين عده شامل معلمين، ژورناليست‌ها و تعداد زيادي از مسئولين حكومتي مي شود. شايعات حاكي از آن است كه ايشان در زنداني در شمال آلاسكا به سر مي‌برند.