امروز نامه اي نسبتاً طولاني از يكي از دوستان دور برايم forward شد كه خلاصه‌اش چنين بود:

می دانم حالت از همه چیز به هم می خورد و دوست نداری ریخت نحس کسانی که از صبح تا ‏شب نعره های کرکننده شان گوش را می خراشد، ببینی و اصلا دلت هم نمی خواهد پایت را به ‏آن حوزه های رای گیری بگذاری که یک مشت موجود غیرقابل تحمل در آن نشسته اند و اتفاقا ‏نشسته اند که تو نروی و رای ندهی و بدون حضور ملت، چهار تا کور و کچل را بفرستند به ‏مجلس که هرچه می خواهند بکنند و آخرش آنچه البته به جایی نرسد فریاد تو باشد… ‏

…می دانم احساس می کنی تنهایی و در این سرمای سخت دولت احمدی و عوامفریبی و جنگ ‏طلبی کسی همراه تو نیست، اما یادت باشد که بارها در همین شرایط دشوار آمدیم و نشان دادیم ‏که ما هستیم، ما می توانیم در روزهای سخت تنهایی به داد خودمان برسیم… ما باید رای اول تهران را بگیریم، تهران متعلق به ماست، آن را به ‏دست لاشخورهایی که منتظرند ما نباشیم تا از نبودن یک ملت برای دزدیدن خانه مردم، ‏استفاده کنند، نمی دهیم…‏

…رسانه ملی را به نفع زور مصادره به نامطلوب کردند. بداخلاق ترین و بی اخلاق ترین ‏مردمان برای انتخابات ما قانون اخلاق انتخاباتی نوشتند تا این غذای خوشمزه دموکراسی که ‏حق مسلم ماست را از ما بگیرند و چنان نجس اش کنند… ‏

خاتمی همچنان پاکدامن و شریف است، اشتباه و کوتاهی را کدام کس بر سر قدرت نکرده ‏است. او دروغ نگفته است و آلوده نام و نان و قدرت و ثروت نشده است. هنوز هم در جهانی ‏که کوتوله مستبدی به نام احمدی نژاد و چکمه پوشان و چفیه بدوشان حامی اش نام ملت مان را ‏در آن آلوده اند، نام خاتمی جز به نیکی و درستی و عقلانیت و بزرگی نمی رود. او سرمایه ‏ملی ماست. حمایت از یاران خاتمی در انتخابات قدرت بخشیدن به اوست، خاتمی را هر چه ‏بزرگتر کنیم، ملت بزرگتر می شود. ما می توانیم از یاران خاتمی حمایت کنیم. می توانیم با ‏هنرمندان و آزادی خواهان و روشنفکرانی که در این روزهای دشوار و با وجود فشار سنگین ‏استبداد حزب یاران خاتمی را زنده نگه می دارند، همراه شویم تا در این همراهی بزرگ، درد ‏مشترک ملت مان درمان شود. بی توجهی، سهل انگاری و بی دقتی ما باعث شده است تا ‏دشمنان آزادی و توسعه ایران، کشور را به فقر و سیاهی و کین و جنگ بکشانند. خاتمی پرچم ‏سفید صلح ماست، خاتمی زبان گویای آزادی خواهان ماست، خاتمی آبروی ما برای اعاده ‏حیثیت در جهان است، ما باید با تمام نیرو پرچم خاتمی را در دست بگیریم تا هم فراکسیون ‏یاران خاتمی را در مجلس هشتم تثبیت کنیم و هم راه را برای مسیر دشوار انتخابات خرداد 88 ‏هموار کنیم. به یاران خاتمی رای می دهیم. ‏

…. ‏

فردا روز انتخاب است، از خانه بیرون برویم، به یاران خاتمی رای بدهیم و به حکومتی که ‏می خواهد حق ما را از ما بگیرد، نشان بدهیم که خانه ملت حق ماست.

احساس همدردي كردن با احمدي‌نژاد كار سختي است ولي نامه آنقدر توهين آميز نوشته شده كه با وجود آنكه اصلاً با روش يا ايدئولوژي احمدي‌نژاد موافق نيستم كاملاً بهش حق مي‌دهم كه از نويسندگان اين نامه شكايت كند. خيلي واضح است كه نامه از طرف نزديكان و يا به اصطلاح ياران خاتمي نوشته شده.

دموكراسي ارتباط چنداني با انتخابات ندارد. دموكراسي بيشتر مربوط به آموزش و توسعه مردم است براي زندگي در جامعه‌اي  دموكراتيك…

پي نوشت: كمي بيشتر توضيح داده بودم در ادامه نوشته كه حذف كردم به خاطر ترس از جان. فكر مي‌كنيد اگر خاتمي و يا يارانش سر كار بودند امنيت بيشتري داشتم؟ من كه اينطور فكر نمي‌كنم.

تبليغ انتخاباتي آقاي حسين علي شورابي را ببينيد:

وقتي جامعه‌اي از نظر سياسي توسعه يافته نيست مشاهده‌ي اين نمونه‌ها كاملا طبيعيه. به عبارت ساده‌تر پوپوليسم جواب ميده…

پس‌نوشت: نسبت به هاله نور هم التفات داشته باشيد.

مرتبط:  مهندس پاشنه طلا نامزد انتخابات مجلس هشتم

مردم نان مي خواهند و او گوشهايشان را پر‌ مي كند

از كليشه‌هاي كهنه.

وقتي بلندگوي تو از عقلت بزرگتر باشد،

مردم پاهايي برهنه، چشم‌هاي پر و

و شكم‌هايي خالي خواهند داشت.

(عكس از خبر‌گزاري مهر)

اساساً در فرآيند آنترپرنرشيپ آفرينشي در كار نيست و اگر هم در كار باشد مطمئناً كار آخرين چيزي است كه آفريده مي شود. با اين حال “كارآفريني” در زبان فارسي مصطلح شده و پس از ايجاد رديف بودجه و تابلوهاي دولتي مختلف غير ممكن به نظر مي رسد بشود اين واژه را كنار گذاشت.

Entrepreneurship لفظاً به معني “متعهد شدن” است و به مفهوم ايجاد يك واحد توليد سود مي تواند استفاده شود. به اين ترتيب آدم هايي مثل “بيل گيتس” Entrepreneur يا به فارسي كارآفرين ناميده مي شوند.

توجه مي كنيد كه اين “كارآفرينان” در آخرين مراحل وقتي كه شركتي بزرگ داشته اند و به جايي رسيده بودند ايجاد “اشتغال” كرده اند.

در ايران “كارآفريني” با 72 ساعت كلاس كه توسط دانشجوياني تدريس مي شود كه هيچ تجربه “كارآفريني” نداشته اند تدريس مي شود و با “وام هاي زود بازده” از طرف دولت حمايت مي شود. در پست هاي بعدي سعي مي كنم توضيح دهم كه چرا اين هر دو سياست دولت غلط است و نه تنها كارآفريني را توسعه نمي دهد؛ باعث هدر رفتن ثروت ملي و وقت و انرژي مردم مي شود.